Spawacz TIG/MIG z Polski mieszkający samotnie w Kriens

Spawania uczyłem się jeszcze w Polsce. Najpierw pracowałem przy zwykłych konstrukcjach stalowych, później zrobiłem dodatkowe uprawnienia TIG i zacząłem spawać stal nierdzewną. Przed wyjazdem miałem prawie dziesięć lat doświadczenia, ale nie zakładałem, że sam dokument wystarczy.

Pierwszą pracę znalazłem przez polecenie znajomego. Firma poprosiła mnie o próbkę spawalniczą i rozmowę techniczną. Na miejscu dostałem rysunek, materiał i określony czas. Najbardziej stresował mnie nie sam spaw, tylko niemieckie nazwy elementów i uwagi brygadzisty.

Pierwsza umowa była czasowa. Po kilku miesiącach dostałem stałe zatrudnienie, ponieważ firma potrzebowała kogoś, kto potrafi pracować zarówno TIG, jak i MIG. Z czasem zacząłem też przygotowywać elementy, sprawdzać wymiary i pomagać młodszym pracownikom.

Dzisiaj nie wystarczy mi powiedzieć, że jestem spawaczem. Każdy materiał, pozycja i wymaganie jakościowe zmieniają sposób pracy. Właśnie dlatego nadal robię szkolenia i odnawiam kwalifikacje.

TIG wymaga ode mnie większej precyzji i cierpliwości. Najczęściej używam go przy stali nierdzewnej, cienkich elementach i częściach, w których wygląd spoiny ma znaczenie. Pracuję wolniej, kontroluję jeziorko i dokładam materiał osobno.

MIG jest szybszy i lepiej sprawdza się przy większych konstrukcjach oraz dłuższych spoinach. Nie oznacza to, że jest łatwy. Przy złych ustawieniach można szybko zrobić dużo kiepskiej pracy.

W praktyce nie wybieram metody według tego, co lubię. Dokumentacja i technologia określają, jak element ma być wykonany. Najwięcej problemów zaczyna się wtedy, gdy ktoś próbuje przyspieszyć proces albo spawa materiał, którego dobrze nie oczyścił.

Lubię TIG, bo daje mi satysfakcję z dokładności. MIG jest z kolei bardziej fizyczny i pozwala zobaczyć szybki postęp konstrukcji.

Najczęściej pracuję na zmianie porannej albo popołudniowej. Poranna zaczyna się wcześnie, ale po południu mam jeszcze czas dla siebie. Popołudniowa kończy się później i wtedy cały dzień jest podporządkowany pracy. Nocki pojawiają się rzadziej, głównie przy dużych zamówieniach.

Dodatek zmianowy nie jest prezentem. Płaci za rozregulowany sen, trudniejsze planowanie spotkań i większe zmęczenie. Po nocce nie wracam do domu i od razu nie załatwiam wszystkich spraw.

Zaletą jest wyższa wypłata. Średnio dodatki dają mi około 550 brutto miesięcznie. W miesiącu bez nocek może być mniej, a przy większej liczbie zmian nocnych więcej. Nie traktuję tej kwoty jako gwarantowanej części pensji.

Najbardziej pilnuję koncentracji pod koniec zmiany. Spawacz pracujący zmęczony może nie zauważyć źle przygotowanego elementu albo wykonać ruch, który kończy się urazem.

Tak, uważam ją za dobrą, ale trzeba rozdzielić pensję podstawową od dodatków. Moja podstawa wynosi 5850, a reszta to średnia za zmiany. Jeżeli przez pewien czas pracowałbym wyłącznie w zwykłych godzinach, miesięczne brutto byłoby niższe.

Po składkach, drugim filarze i podatku źródłowym dostaję około 4951. Największym wydatkiem jest mieszkanie, później samochód, ubezpieczenie zdrowotne i jedzenie. Samotna osoba nie dzieli czynszu ani rachunków.

Mimo tego mogę pomagać rodzicom, wpłacać do trzeciego filaru i utrzymywać rezerwę. Dla mnie najważniejsza jest różnica w tym, ile mogę regularnie odłożyć po opłaceniu wszystkiego.

Nie porównuję swojej pensji z informatykami ani menedżerami. Patrzę na odpowiedzialność, doświadczenie, warunki pracy i to, czy firma płaci za zmiany oraz nadgodziny zgodnie z zasadami.

Przez pierwszy rok mieszkałem z kolegą. Płaciłem dużo mniej i szybciej zbudowałem fundusz awaryjny. Problemem były różne godziny pracy. Kiedy wracałem z nocnej zmiany, on przygotowywał się do pracy.

Po pracy przy maszynach i spawaniu potrzebuję ciszy. Własne mieszkanie kosztuje więcej, ale pozwala mi naprawdę odpocząć. Mogę zasłonić okna, wyłączyć telefon i spać bez ustalania z kimś, kiedy wolno włączyć pralkę.

Nie wynająłem luksusowego apartamentu. Kriens wybrałem dlatego, że mam dobry dojazd do pracy i blisko Lucernę, ale nie płacę ceny za ścisłe centrum.

Rozumiem, że finansowo pokój byłby lepszy. Dla mnie własna przestrzeń jest jednym z wydatków, na które świadomie się zgadzam.

Lubię prostotę. Na konto wpływa pensja, z niego wychodzą rachunki i przelewy. Nie chciałem zakładać kilku subkont tylko po to, żeby każda kategoria wyglądała ładnie w aplikacji. Za zwykłe konto płacę 3 miesięcznie.

Brak subkont nie oznacza, że nie planuję. Prowadzę prosty arkusz i mam stałe zlecenia. Po wypłacie od razu wpłacam do trzeciego filaru, wysyłam pieniądze rodzicom i odkładam kwotę, której nie powinienem wydać.

Największym ryzykiem jednego konta jest złudzenie, że cały widoczny stan jest dostępny. Dlatego nie patrzę tylko na saldo. Sprawdzam zaplanowane rachunki i własną minimalną rezerwę.

Być może kiedyś otworzę osobne konto oszczędnościowe, zwłaszcza jeśli będę zbierał wkład własny na mieszkanie. Na obecnym etapie jedno konto mi wystarcza.

Co miesiąc wysyłam 300. Nie czekam, aż rodzice zadzwonią z każdym rachunkiem, bo wtedy trudno byłoby mi planować własny budżet. Stała kwota pokrywa część leków, opłat i większych zakupów.

Na początku robiłem zwykły przelew bankowy. Widziałem prowizję, ale nie zwracałem uwagi na kurs wymiany. Później porównałem, ile złotych faktycznie trafia na konto. Zacząłem korzystać z Wise, bo przed zatwierdzeniem widzę opłatę, kurs i kwotę końcową.

Nie zakładam, że jedna usługa zawsze będzie najtańsza. Przy większym przelewie sprawdzam kilka opcji. Unikam wysyłania wielu małych kwot.

Pomagam rodzicom, ale nie przesyłam całej nadwyżki. Muszę mieć własną rezerwę w Szwajcarii. Gdybym stracił pracę albo zachorował, brak oszczędności szybko stałby się problemem również dla nich.

Przez ostatnie lata rzadko korzystałem z lekarza. Wyższa franczyza obniża składkę, dlatego przy mojej sytuacji finansowej wybrałem 2500. Nie zrobiłem tego jednak tylko na podstawie miesięcznej ceny.

Mam odłożone pieniądze na pełną franczyzę i udział własny. Jeżeli zachoruję w styczniu, nie będę musiał wybierać między leczeniem a czynszem. Wysoka franczyza bez takiej rezerwy jest moim zdaniem ryzykiem, nie oszczędnością.

Model Telmed wymaga, żebym najpierw zadzwonił albo skorzystał z aplikacji. Zwykle mi to odpowiada. Przy pracy zmianowej łatwiej najpierw porozmawiać z kimś zdalnie niż od razu szukać wolnego terminu.

Co roku sprawdzam rachunki. Jeżeli zacznę regularnie korzystać z leczenia, zmienię franczyzę.

Niektóre lata są tanie, a inne bardzo drogie. Właśnie dlatego nie liczę samochodu tylko jako paliwa i ubezpieczenia. Odkładam 150 miesięcznie na serwis, opony i awarie. Jeżeli przez rok nic większego się nie wydarzy, pieniądze zostają na kolejny rok.

Golf został kupiony za gotówkę i nie mam rat. To dla mnie duża zaleta. Nowe auto miałoby gwarancję i mniejsze ryzyko napraw, ale miesięczny leasing oraz droższe ubezpieczenie również byłyby realnym kosztem.

Samochód ma sens przy moich zmianach. Gdy zaczynam bardzo wcześnie albo kończę późno, transport publiczny nie zawsze pasuje. Nie używam go jednak do każdej krótkiej trasy.

Jeżeli pojawi się naprawa przekraczająca wartość samochodu, nie będę go ratował za wszelką cenę.

Nie. To jeden z mitów, które często powtarzają sobie Polacy. Moje pozwolenie B jest ważne przez pięć lat, ale upływ tego okresu nie oznacza automatycznej zamiany na C. Polska nie należy do grupy państw, których obywatele mają pięcioletni termin wynikający z umowy osiedleńczej.

Po pięciu latach chcę zapytać o możliwość wcześniejszego wydania C ze względu na integrację. Muszę wykazać stabilne zatrudnienie, brak zaległości i problemów prawnych oraz znajomość niemieckiego. Nawet wtedy urząd ocenia całą sytuację i może odmówić.

Dlatego uczę się niemieckiego i zbieram dokumenty, ale nie planuję życia tak, jakby decyzja była już pewna. Jeżeli nie dostanę C wcześniej, będę dalej odnawiał B i spełniał zwykłe wymagania.

Pozwolenie C byłoby dla mnie ważne ze względu na większą stabilność i sposób rozliczania podatku. Nie traktuję go jednak jak nagrody, którą urząd musi mi wręczyć dokładnie w piątą rocznicę przyjazdu.

Dokładność dokumentacji. W Polsce też pracowałem według rysunków, ale tutaj każda zmiana materiału, parametrów albo kolejności musi być uzgodniona. Nie wystarczy powiedzieć, że zrobiłem tak, bo było szybciej.

Zaskoczyło mnie również to, że pracownik ma prawo przerwać pracę, jeśli widzi problem bezpieczeństwa. Na początku bałem się, że wyjdę na osobę, która szuka wymówki. Później zobaczyłem, że zatajenie problemu jest oceniane gorzej niż zatrzymanie procesu.

Informacja zwrotna jest bezpośrednia. Brygadzista może powiedzieć, że spoina jest zła i trzeba ją poprawić, bez długiego wstępu. Dzisiaj oddzielam ocenę elementu od oceny mnie jako człowieka.

Najbardziej doceniam przewidywalność. Widzę godziny, dodatki i nadgodziny. Jeżeli coś się nie zgadza, mam konkretny dokument.

Że każdy, kto zarabia ponad 6000 brutto, żyje bez liczenia pieniędzy. Pensja wygląda bardzo dobrze po przeliczeniu na złotówki, ale w Szwajcarii płacę szwajcarski czynsz, ubezpieczenie i usługi.

Nie narzekam. Mogę oszczędzać i pomagać rodzinie. Nadal jednak sprawdzam ceny, planuję serwis auta i nie kupuję wszystkiego od razu. Wysoka pensja daje możliwości, ale nie zwalnia z decyzji.

Drugi mit mówi, że każdy zakład jest idealnie zorganizowany. Tutaj również zdarzają się pośpiech, błędne rysunki i źle przygotowany materiał. Różnica polega na tym, że istnieją procedury, jak problem zgłosić i udokumentować.

Nieprawdziwe jest też przekonanie, że bez perfekcyjnego niemieckiego nie da się zacząć. Można, jeśli ma się kwalifikacje i uczciwie mówi o poziomie języka. Nie można jednak zatrzymać się na tłumaczu w telefonie.

Uczyłbym się niemieckiego wcześniej, jeszcze przed wyjazdem. Zawodowe słownictwo przyswoiłem szybko, ale codzienne rozmowy i pisma urzędowe były trudniejsze.

Nie kupowałbym samochodu od razu. Przez kilka miesięcy mógłbym sprawdzić grafik i transport publiczny. Kupiłem auto szybko, bo wydawało mi się niezbędne.

Od pierwszej wypłaty wpłacałbym do trzeciego filaru. Na początku trzymałem wszystko na zwykłym koncie, bo bałem się blokować pieniądze. Rezerwa była potrzebna, ale po jej zbudowaniu mogłem zacząć wcześniej.

Dokładniej sprawdziłbym również warunki pierwszego mieszkania. Zapłaciłem za tymczasowy pokój więcej, niż powinienem, ponieważ bałem się, że nie znajdę niczego innego.

Nie wpisuj w CV tylko „spawacz”. Napisz, jakie materiały, metody, pozycje i grubości znasz. Przygotuj certyfikaty i bądź gotowy na próbę praktyczną. Wiele firm chce zobaczyć spoinę, a nie tylko dokument.

Zapytaj o pensję podstawową oddzielnie od dodatków. Kwota z nocami i sobotami może wyglądać bardzo dobrze, ale nie każda firma gwarantuje taki sam grafik przez cały rok.

Sprawdź ubezpieczenie wypadkowe, drugi filar, odzież ochronną i zasady nadgodzin. Nie oszczędzaj na własnym zdrowiu tylko po to, żeby brygadzista zobaczył, że jesteś szybki.

Na początku wynajmij prostszy pokój i poznaj realne koszty. Nie kupuj od razu drogiego auta. Zacznij uczyć się niemieckiego od pierwszego dnia.

Chcę zdobyć dodatkowe kwalifikacje do kontroli spoin i w przyszłości wykonywać więcej pracy związanej z jakością, a nie tylko cały dzień spawać. Lubię zawód, ale wiem, że fizyczne obciążenie będzie z wiekiem coraz większe.

Planuję poprawić niemiecki do poziomu B2 i złożyć zapytanie o wcześniejsze pozwolenie C po pięciu latach. Nie zakładam, że decyzja będzie pozytywna, ale chcę mieć dokumenty i język na odpowiednim poziomie.

Finansowo chcę zwiększyć wpłatę do trzeciego filaru, gdy Golf przestanie wymagać tak dużej rezerwy albo kiedy go wymienię. Nie planuję nowego samochodu na kredyt.

Nie wiem jeszcze, czy kupię mieszkanie w Szwajcarii. Na razie ważniejsze jest dla mnie zbudowanie kapitału i utrzymanie możliwości wyboru.