Markus, 34 lata – kierowca ciężarówki z Albanii osiadły w Lucernie

Mój kuzyn pracował już w logistyce niedaleko Zurychu i pomógł mi znaleźć pracodawcę gotowego przejść przez procedurę zezwolenia dla obywatela spoza UE/EFTA. Wybrałem Lucernę zamiast większego miasta, bo czynsze były trochę bardziej rozsądne, a poza tym podobało mi się, że jest tu spokojniej i bliżej gór, przy zachowaniu dobrego połączenia koleją i autostradą do pracy.

Miałem już kategorie C i CE z Albanii, ale mimo to musiałem przejść przez szwajcarskie moduły szkoleniowe CZV (Chauffeurzulassungsverordnung) i zdać tu egzamin praktyczny, zanim mogłem jeździć zarobkowo. Do tego doszła sama procedura zezwolenia na pracę – jako obywatel kraju spoza UE i EFTA nie mam swobodnego dostępu do rynku pracy, więc pracodawca musiał najpierw wykazać, że nie znalazł odpowiedniego kandydata ze Szwajcarii lub UE/EFTA. Całość zajęła kilka miesięcy i trochę kosztowała, ale pracodawca pokrył część wydatków.

Tak, w większość miesięcy wysyłam coś, żeby pomóc rodzicom, choć kwota zmienia się w zależności od tego, ile zostaje po opłaceniu czynszu, ubezpieczenia i podatków. Zwykle jest to między 150 a 300 franków.

Ubezpieczenie zdrowotne było największym zaskoczeniem – w domu koszty opieki zdrowotnej wyglądają zupełnie inaczej. Trochę czasu zajęło mi zrozumienie, że każdy płaci własną składkę niezależnie od dochodu, że nawet po wyczerpaniu franszyzy nadal płaci się udział własny, oraz wybranie odpowiedniej franszyzy odpowiadającej temu, jak często faktycznie korzystam z leczenia.

Nieprzewidywalność. Korki, pogoda, opóźnienia przy załadunku – trasa, która powinna zająć sześć godzin, łatwo może się wydłużyć do ośmiu, a moje ciało musiało się przyzwyczaić do długiego siedzenia na przemian z fizycznie wymagającym załadunkiem i rozładunkiem. Karnet na siłownię naprawdę pomaga.

W większości tak. Mój niemiecki jest teraz na tyle dobry, że radzę sobie w codziennym życiu i w większości sytuacji zawodowych, mam tu małą grupę znajomych, głównie innych kierowców, a Lucerna zaczęła być domem, a nie tylko miejscem pracy. Nadal tęsknię za Albanią, zwłaszcza za jedzeniem i morzem, ale wracam tam prawie co roku na kilka tygodni.